Terwijl de nacht langzaam plaatsmaakt voor de langste dag, verwelkomen we een dichter die weet dat groeien zelden recht gaat.
In haar gedichten kronkelen wortels door oude zeebodems, zingen beuken over verdwenen wateren en slingert een warrelknoest tussen modder en hemelruim.
Malou Kamstra schrijft poëzie die diep geworteld is in Flevoland, maar die tegelijk raakt aan iets universeels: het zoeken naar verbinding, naar betekenis, naar een plek waar je mag landen.
Haar taal is eigenzinnig, beeldend en kwetsbaar, met ruimte voor humor, verwondering en zelfreflectie. Als kind van het nieuwe land geeft zij stem aan de polder; aan klei, kwelwater, dijken en de verhalen die daaronder verborgen liggen.
Tijdens Sunsation presenteert zij haar debuutbundel Warrelknoest: een bundel vol wortels, omwegen, verlangen en levenslust.